Baba (1972)

Mario Puzo’nun efsanevi romanından uyarlanan “Baba”, hem sinemanın hem de dramın altın çağına damgasını vuran bir başyapıt olarak gözler önüne seriliyor. Francis Ford Coppola’nın ustalıkla yönettiği bu film, 1940’lar ve 50’lerde Amerika’nın İtalyan mafyasıyla dolup taşan karanlık sokaklarında geçiyor. Corleone ailesinin hikayesi, ailenin başı Don Vito Corleone (Marlon Brando) etrafında dönüyor. Biliyor musun, abi, Brando’nun o ikonik performansı, sadece bir oyunculuğun ötesinde, adeta bir efsane haline geldi. Ocanın derinliklerinde bile bir suç sürüsü yaratma gücüne sahip bir adamı canlandırıyor.

Al Pacino’nun genç Michael karakteri, başlangıçta aile işlerinden uzak durma çabasıyla karşımıza çıkarken, zamanla olayların tam ortasına nasıl çekildiğini gözler önüne seriyor. “Hani bu işlerden ben uzak duracağım” diyen Michael, çok geçmeden kendi yoldaşlarını ve aile bağlarını korumak için neler yapması gerektiğiyle yüzleşiyor… Of ya, gerçekten de insanı derin derin düşünmeye iten sahneleri var. Gerektiğinde acımasız, gerektiğinde oldukça duygusal anlarla dolu.

Film, yasaların ve ahlakın dışındaki bir dünyayı, insanın içsel çatışmalarını ve güç arayışlarını çarpıcı bir dille anlatıyor. Corleone ailesinin, diğer dört mafya ailesiyle rekabeti, içindeki iktidar savaşları ve karanlık sırlar, izleyiciyi ‘neler olacağını çok merak ettirecek’ bir tempoda sürüklüyor. James Caan’ın canlandırdığı Sonny, Robert Duvall’ın temsil ettiği Tom Hagen ve Castellano’nun karakteriyle birlikte; ailenin tehlikeli dinamiklerini ustaca sergiliyor.

Ve şu an, her şeyin ortasında, koruma içgüdüsüyle dolmuş bir aile duruyor. Aşk, ihanet, kötülük ve para… “Baba”, sadece giderken ardında bıraktığı izlerle değil, izleyicilere düşündürdükleriyle bir başyapıt. Unutma, bu film yalnızca bir hikaye değil; bir aile, bir kültür ve aynı zamanda insan doğasının derinliklerine inmek adına bir yolculuk… Harbiden, izlerken alacağın tatmin duygusu başka hiçbir şeye benzemez.