Tulsa King (2022)

Sylvester Stallone’u, o bildiğimiz, karizmatik ve sert duruşuyla yeniden ekranda görmek… Vallahi, insanı bir hoş yapıyor değil mi? İşte “Tulsa King” tam da bu hisle başlıyor, hem de öyle bir başlangıç ki, insan “abi yok artık” diyor. Düşünsenize, 25 yıl hapis yatmış, “General” lakabıyla nam salmış bir New York mafya babası Dwight Manfredi… Çıktığında beklediği o ‘hoş geldin’ töreni yerine, kapı dışarı ediliyor, hem de kendi bağlı olduğu suç ailesi tarafından. Of ya, harbiden yürek burkan bir sahneydi o.

Peki nereye sürgün ediliyor bizim General? New York’un o betonarme, karanlık sokaklarından alıp, Oklahoma’nın Tulsa’sına gönderiyorlar! Hani derler ya, balık sudan çıkmış gibi… Dwight’ın bu bambaşka dünyaya ayak uydurma çabaları, o eski usul mafya prensiplerini yeni bir coğrafyada uygulama gayretleri, işte diziyi asıl eğlenceli ve sürükleyici yapan da bu. Bir yanda acımasız bir suç dünyasının kuralları, diğer yanda hiç tanımadığı, bambaşka bir kültür… Bu ikisinin çatışması, inanın bana, hem güldürüyor hem de düşündürüyor.

Ama Dwight pes eder mi? Asla! Tam da bu noktada, o eski kurttan beklenen hamle geliyor: Kendi takımını kurmaya karar veriyor. Hem de ne takım! Birbirinden renkli, birbirinden alakasız karakterleri etrafına toplayarak, Tulsa’da kendi imparatorluğunu kurmaya soyunuyor. Martin Starr’ın o alışık olduğumuz sivri zekası, Jay Will’in enerjisi ve tabii ki Annabella Sciorra ile Vincent Piazza’nın katkılarıyla bu ekip, izleyiciye tam bir şölen sunuyor. Guy Ferland, Joe Chappelle ve Jim McKay gibi deneyimli yönetmenlerin elinden çıkan bu yapım, suç dramasına, komedi ve aksiyonu öyle güzel yedirmiş ki… Bir bakıyorsunuz gerilim tavan yapmış, bir bakıyorsunuz kahkahalara boğuluyorsunuz. Efsanevi bir oyuncu kadrosu, akıcı bir senaryo ve Stallone’un o efsanevi performansı… “Tulsa King” sadece bir dizi değil, adeta bir deneyim. İzlerken zamanın nasıl geçtiğini anlamayacaksınız, benden söylemesi.