Attack on Titan (2013)

“Attack on Titan”, böylesi bir hikaye ile karşımıza çıkıyor ki, izleyeni adeta kendine çekiyor. İnsanlığın bedeninden parçalarla süslenmiş devler; zeki olmaktan uzak, aç gözlü, yıkıcı ve korkutucu yaratıklar… Bir zamanlar bu devler, insanların sonunu getirmişken, günümüzde yüksek duvarlarla çevrili bir hayat, insanları onlardan korumuş. Ama tabii ki, her güzel masalın bir sonu olur mu? Evet, işte o duvarlar bir gün düşüyor ve genç Eren ile üvey kız kardeşi Mikasa için cehennem çizesi bir sahne başlıyor.

O sahnede her şey bir anda kararıyor. Korku, panik ve çaresizlik içinde, Eren annesini kaybediyor… Yani, harbiden insanın içini acıtan bir an! Hemen ardından Eren, o devlerden birinin insanlığı yok etmesine daha fazla dayanamaz ve bir yemin eder: “Hepsini öldüreceğim!” Bu, sıradan bir intikam sözü değil; bu, hayatta kalma mücadelesinin özüdür. Düşmanı alt etmek, saf içgüdü… Eren’in içindeki yangın, izleyiciyi de alev alev sarıyor.

Bunu yaparken, daha önce bilmediği bir dünyanın kapıları da aralanıyor. Arkadaşları, savaşın getirdiği yük; duvarların gerisinde saklanan sırlar ve merak… Kısacası, Eren ve arkadaşları, insanlığın tek umudunu temsil ediyorlar. Yanlarında dostlarının ve düşmanlarının hayatlarına tanıklık ediyoruz. İnsanın hem en iyi hem de en kötü yanları; arkadaşlık, ihanet, cesaret ve korkaklık…

Animasyon ve aksiyon dolu sahneleriyle “Attack on Titan”, izleyiciyi derin düşüncelere sürüklüyor. İnsanlığın yok oluşunu ve umudunu simgeleyen devler, evrilirken bizlere de bir şeyler öğretiyor. Hayatta kalmaya çalışmak, karanlıkta bile umut ışığı bulabilmek… İşte bunu daha fazla göz ardı edemeyeceğiz… Bu hikaye sadece bir efsane değil, aynı zamanda bir uyanış. Eren ve onun ekibinin cesur mücadelesinde ya yer alırsın, ya da kenardan izlersin. Sorun ne? Göz pınarlarının taştığı bir dünyada, ayakta kalmak için ne yapacaksın?